Kthehu lart

Cili Revolucion Rus

Cili Revolucion Rus Autori: Serge Schemann GazetaExpress

​Një ligjvënës kërkoi që të ndalohej për prishjen e imazhit të një cari të shenjtë, ekstremistët e krishterë ortodoksë u përpoqën t'i venin zjarr një teatri në Jekaterinburg, aty ku u vra familja e carit dhe premiera e muajit të kaluar kërkonte siguri të madhe. Nuk ka kontroll mbi të kaluarën

Shumica e vendeve kanë një të ardhme të paparashikueshme; Rusia ka një të kaluar të paparashikueshme. Kjo çështje delikate e vjetër është përfolur shpesh këtë vit pasi Kremlini ka luftuar për të gjetur një mënyrë të përshtatshme zyrtare për të shënuar 100 vjetorin e Revolucionit Rus të vitit 1917.

Manipulimi i historisë për qëllime politike nuk është e pazakontë – shih administratën Trump dhe Luftën Civile. Por në Rusi, leximi i historisë ka qenë prej kohësh një mënyrë për të shpallur përkatësinë politike apo ideologjike.

“Revolucioni Socialist i Madh i Tetorit” ishte miti themelor i Bashkimit Sovjetik; 7 nëntori (25 tetori në kalendarin e vjetër rus), data e kryengritjes që solli bolshevikët në pushtet, ishte festë kombëtare, në të cilën tanke, raketa dhe ushtarë të lartë marshonin përmes Sheshit të Kuq.

Historia e revolucionit – dhe e së kaluarës cariste, dhe në lidhje me gjithë botën – u shkrua për të përshtatur mitin e Rusisë Sovjetike si pararojë e qytetërimit, dhe fatkeqësi për ata që e manipulonin versionin zyrtar.

Me përjashtim të rasteve kur ata ishin kujdestarët e versionit zyrtar, ata e rrëzonin dhe rishikonin përsëri dhe përsëri historinë duke e rifreskuar – ashtu si kur Stalini nga gjysëm zot u shdërrua në një shënim me gërma të vogla.

Fundi i Bashkimit Sovjetik në vitin 1990 krijoi historinë e hidhur. Rënia e një diktature totalitare që kishte përmbysur një monarki absolute i detyroi rusët të përballeshin me një detyrë të dhimbshme për të zgjedhur diçka për të glorifikuar, çfarë të dënonin dhe çfarë të lustronin.

Debatet pasionante mbi rolin e “liberalizmit”, “demokracisë” ose “zgjedhjeve” që mund të kenë pasur një shekull më parë, janë me të vërtetë për sot.
Ata që mbështesin një shtet të fuqishëm, Presidenti Vladimir Putin mes tyre, kanë fajësuar Lenin për humbjet territoriale që ai ka shkaktuar me braktisjen e luftës me Gjermaninë dhe kanë kredituar Stalinin për ri-bashkimin e vendin (derisa ajo u çmontua përsëri nga Mikhail Gorbaçov dhe Boris Jelcin).
Cari i fundit, Nicholas II, shihet si një udhëheqës i dobët, i cili ose pa mend e ka lejuar autokracinë të krijohet ose që nuk arriti të kapi valën demokratike. Kisha Ortodokse Ruse e ka kanonizuar atë si martir të një të kaluare të idealizuar, me frikë Perëndinë.
Rënia e komunizmit është fillimi i lirisë për disa, rënia e perandorisë për të tjerë dhe thjesht e parëndësishme për shumë rusë nën moshën 35 vjeç, të cilët sipas sondazheve të opinionit publik thjesht nuk dinë shumë rreth vitit 1917.

Revolucioni nuk përshtatet me asnjë nga qasjet paralele. Koncepti i “revolucionit”, i shenjtëruar në mitologjinë sovjetike, ndryshoi rrënjësisht pas kaosit dhe varfërimit të viteve 1990, pasi deri më sot shumica dërrmuese e popullsisë ruse, në të gjitha kategoritë, deklarojnë se “çfarëdo që të ndodhë, një revolucion në vend nuk mund të lejohet”.

Edhe kjo, është një ndjenjë që zoti Putin ndan plotësisht, ndonëse arsyeja e tij mund të jetë më pak frika nga kaosi sesa humbja e pushtetit, ashtu si fqinjët e tij ukrainas bënë në “revolucionet e tyre me ngjyra”.

Historia që zoti Putin ka kërkuar të shkruajë është ajo në të cilën Rusia e tij është një vazhdim i një shteti të madh dhe të fuqishëm rus që ka ekzistuar gjatë shekujve, nën carët dhe bolshevikët. Në këtë vizion, revolucioni është një pengesë e nxitur nga jashtë.
Kryetari i Shoqatës historike ruse të Rusisë, Sergei Naryshkin, i cili është gjithashtu kreu i Shërbimit të Inteligjencës së Jashtme Ruse, foli në komitetin organizativ të ngarkuar me 100 vjetorin e revolucionit rreth “atyre qendrave, kryesisht përtej oqeanit, të cilat janë vende ku merren vendimet për të financuar grushtet e shteteve”.
Kremlini nuk mund vetëm të lustronte Revolucionin Rus, kështu që zoti Putin e ka nënçmuar paksa. Urdhri zyrtar i qeverisë për përkujtime u referohet vetëm “revolucionit të vitit 1917 në Rusi” – jo i Madh, ose rus, ose socialist, ose i tetorit, apo ndonjë tjetër mbiemër që do të nënkuptonte lavdërim apo keqdashje.

Dhe mësimi që zoti Putin theksoi ishte nevoja për pajtim – “forcimi i konsensusit social, politik dhe qytetar që kemi arritur të arrijmë sot”. Asnjë ngjarje kombëtare nuk ishte e planifikuar.

Heshtja zyrtare nuk do të thotë se nuk ka pasur eksitim në këtë vit jubilues. Një film i quajtur “Matilda”, lidhur me një marrëdhënie midis Nikollës II kur ai ishte ende trashëgimtar i fronit dhe një balerine me emrin Matilda Kshesinskaya, nisi një betejë mbarëkombëtare shumë kohë para se të lançohej.

Një ligjvënës kërkoi që të ndalohej për prishjen e imazhit të një cari të shenjtë, ekstremistët e krishterë ortodoksë u përpoqën t'i venin zjarr një teatri në Jekaterinburg, aty ku u vra familja e carit dhe premiera e muajit të kaluar kërkonte siguri të madhe. Nuk ka kontroll mbi të kaluarën.

/The New York Times – Lexo.al

    Data: 08 Nentor 2017 11:25
    Autori: Serge Schemann

    Të tjera